سرم امشب هوای تازه داره هوای شهرپرآوازه داره دلم

خون شد زتنهایی خدایا غریبی بی کسی اندازه داره دلم

دریای خونه کسی دردم چه دونه دلی آشفته وپژمرده

دارم دراین دنیا دلبری گم کرده دارم کتاب عشق اورا

هرشب می خونم هنوز دفتر ناخونده دارم خدایا

ازسفریارم نیومد رفیق قلب بیمارم نیومد به خون اومد دلم

ازدرد هجرون به دیدارم پرستارم نیومد اسیر درد و بیمارم

توکردی میون عاشقا خوارم توکردی کجا با غم مرا بود

آشنایی به دست غم گرفتارم توکردی دلم دریای خونه

کسی دردم چه دونه تا که بودیم نبودیم کسی کشت ما

را غم بی همنفسی تا که رفتیم همه یار شدند خفته ایم

و همه بیدار شدند قدرآیینه بدانیم چو هست نه در آن

وقت که اقبال شکست