مدت ها بود که ميخواستم رازي را که درسينه دارم به تو بگويم اما نتوانستم

دوست داشتم  از کنارم که رد میشی اين راز را در چشمان عاشقم بخواني

ولي تو با بي اعتنايي مي گذشتي

تا اينکه امروز قلم را برداشتم تا از بي مهريت بنويسم

 ولي وقتي قلم را از روي کاغذ برداشتم ديدم نوشته ام:

                                    " با تمام وجود دوستت دارم "

گفتم : مجنونم                  گفتي : باش

گفتم : مجنون توام ليلي     گفتي : باش

گفتم : چاره چيست ؟        گفتي : انتظار

گفتم : چه سخت است؟    گفتي : چه زيباست

گفتم : تا  کي؟         گفتي : تا آن وقت که چون شمع بسوزي از سر تا پا

گفتم : افسوس که نمیدونی در اين سوختن بالهاي تو هم خواهد سوخت

                                         اي پروانه من